Páskafrí, tími til að njóta þess að vera til. Tími til að njóta þess að borða stórt páskaegg á sínu heimili, með sinni fjölskyldu og stækka við magann, útþensla í allri sinni dýrð. Hvað ætli ríkari menn landsins fái sér stórt páskaegg? Sé fyrir mér risastórt bónuspáskaegg gert úr framleiðslu fyrirtækisins nema þetta er ekki gert úr ódýrasta súkkulaðinu. Þetta er gerrt úr súkkulaði í fremsta gæðaflokki flutt inn frá Sviss og inniheldur meðal annars koníak. Ég fékk páskaegg. 800.000.000 manns eru í dag að þjást af næringarskorti en ég fékk páskaegg. />

Það eru nokkrir almennilegir dagar í fríinu, þar sem ég var ekki að vinna. Merkilegt hvað maður gefur sér tíma til að gera allt annað en að blogga þessa dagana.  Svo er það að fara hingað og fara þangað. Fara að læra, lesa, skrifa, sækja um háskóla. Ákveða hvernig sumarið verður, æfa meira tala minna. Segja mikið merkir ekkert.  Merkilegt hversu oft ég er búinn að reyna að blogga þessa dagana en það verður alltaf að engu. Nema núna, ég er staðráðinn... />

Nokkurm dögum seinna.... />

Það hefur lítið breyst. Nema ég horfði á Macbeth leikrit frá áttunda áratugnum með með Gandalf the Gray og M. Eða Ian McKellen og Judy Dench. Ég mæli með því ef þið hafið svona... tvo og hálfan tíma í algjöru eirðarleysi. Síðan var það Þyrnirós fyrir barnabókmenntir. Eitthvað sem ég hef aldrei séð áður og borið saman við Grimmsævintýrið er þetta frekar bústið verk. Merkilegt hvað þau voru grimm, en mjög skemmtileg. En hvað um það, ég ætla aldrei aftur að láta svona langan tíma líða frá einu bloggi til  hins næsta. />

Ég ætla ekki að lesa eða horfa á Ivanov aftur í dágóðan tíma. Ég fór á Brúðgumann í bíó í gær og síðan fór ég á leiksýningu Ivanov sem er nánast sami hluturinn... samt allt öðruvísi. Ég var búinn að lesa handritið á leikritinu þegar og að gera þetta tvennt á sama degi er frekar mikið. Mér fannst ég vera frekar gamall, svo mikið af eldra fólki. Eða kannski mér ætti að finnast ég vera ungur frekar? Ég veit ekki. En þetta var samt gaman þó að ég vissi allan söguþráðinn fyrirfram, þetta var skemmtileg tilfærsla. Annars eru þemadagar núna að enda hjá mér. Ég var á fyrirlestri hjá Andra Snæ Magnasyni í dag og einnig hjá félögum í CCP. Það var einnig gaman. Núna er það bara boxæfing. Veit ekki hvað fleira.

Ah, fór einnig á Laddasýninguna í seinustu viku. Það var svaka gaman hjá fjölskyldunni, veit samt ekki með Birgittu. Hún fattaði kannski ekki alla brandarana, enda er margt frekar gamalt af þessu.

Hvað fleira? hvað fleira?

Að vinna, eða ekki vinna... í Byko í sumar?

Eitt af því sem felst í því að útskrifast á vorönn er að við fáum að sjá um starfshlaupið. Öllum útskriftarnemum er skipt í lið og þeir fá með sér restina af skólanum. Við vorum sett 10 í ljósbláa liðið og sá sem var skipaður foringi liðsins var sofandi á þeim tímapunkti og bað mig að taka á mig ábyrgðina, sem ég gerði. Hugsaði með mér að það yrði þó allavega aðeins skipulagðara. Það er ekki jafn auðvelt og það hljómar að fá fólk til liðs við sig, sérstaklega þegar að maður þekkir ekki meirihlutann af skólanum og að einhver lið séu að splæa á hópsmenn frítt fyllerí. En hvernig þetta mun enda veit ég ei, veit bara að ég er tilbúinn að taka þátt í eins mörgum greinum og ég mögulega get og reyni að fá sem flesta til að geta notið þess með mér. Fyrir þá sem ekki vita þá er starfshlaupið keppni í náms- og íþróttagreinum. Einstaklings og hópa.

Ég skitpi yfir í sko í seinustu viku. Núna vantar mig númer hjá fólki, jaaaá!

Annað sem er mun áhugaverðara í lífi mínu er að nú er ég dreifingaraðili herbalife. Ég byrjaði á Sunnudaginn og er búinn að fá mér hristing með æfingum tvisvar á dag. Það er algengur misskilningur að þetta sé bara megrunardót því þetta er svo miklu meira. Margskonar næringarefni sem að líkaminn er einfaldlega ekki alltaf að fá úr daglegri fæðu. Næringarefni sem styrkja okkur og hjálpa líkamanum að takast á við dagleg störf á þann besta hátt sem mögulegt er. Ég verð að segja að ég finn fyrir miklum mun á sjálfum mér, aukinni orku og vellíðan, einnig myndi ég mæla með þessu fyrir hvern sem er. Allavega að prófa því það er ekki hægt að neyta neinu fyrr en prófað er. Ég gæti jafnvel haldið kynningu fyrir fjölskyldu og/eða vini þar sem ég leyfi öllum að smakka próteinstangir og hristinga með ölum 6 bragðtegundum. Það er hægt að fá allskonar plöntuunnar töflur til að virkja hinar ýmsu frumur og hjálpa til við melting t.d. Og þar sem ég er dreifingaraðili get ég pantað eins og ég vil (eða fjármagn leyfir) fyrir mig og aðra. Svo er einnig mikið af húðkremum sem ég á eftir að kynna mér eilítið betur. Síðan get ég líka gert aðra að dreifingaraðilum.

Jæja, næst á dagskrá er svo háskóli. Eða er það efni í næsta blogg. Allavega þá kom fólk að kynna fyrir mér Háskóla reykjavíkur í dag og það vekur hinar dýpstu ígrundanir varðandi HVAÐ og HVERNIG mín framtíð mun leiða á næstu mánuðum. Það er vonin að ganga það vel með að selja herbalife að ég þurfi ekki að vinna utan húss á meðan ég er í háskóla. Ég veit að ég er mjög hæfur til þess en ég hvet ykkur til að spyrja ef þið hafið einhverjar spurningar eða áhuga.

Dagurinn hófst ekki svo illa hjá mér. Byrjaði þannig að ég var að fara í skólann á bílnum og tók systur mína með en við festum okkur á leiðinni, bara nokkra dekametra frá húsinu. Ég var alveg ágætlega lengi að reyna að losa snjóinn undann en það var bara alls ekkert að ganga svo að þessi elskulega kona bauðst til þess að draga mig upp á jeppanum sínum. Ég varð himinlifandi og þakkaði henni fyrir, kallaði hana meiraðsegja bjargvætt dagsins. Hún segir á móti: „það er ekki á hverjum degi sem maður fær tækifæri til þess.“

Ég kemst í skólann, sæki um leyfi fyrir frí í tímann sem mér seinkaði í. Síðan fer ég beinustu leið inn á bókasafnið og sé um dagsmarkmið mitt; að taka út Glæpur og refsing II eftir Fjodor Dostojevskí sem ég mun vera að lesa í vikunni. Eftir nokkra bið á bókasafninu þá var loks tilkynnt að skóladagurinn verði felldur niður af sökum veðurs. Ég kem mér þá heim og held áfram að lesa en að þessu sinni the Kite Runner. Hef þrjár vikur til að klára hana.

Þessi vila er búin að vera ansi hressileg. Ég hef aldrei verið jafn áfjáður í að læra en ég er þó ekkert búinn að þurfa að læra neitt mikið. Ég held að ég hafi brákað rifbein á seinasta Þriðjudegi en ef það er bara brákað þá held ég að það ætti að vera í lagi að fara ekki til læknis. bara að slaka á býst ég við. Annars er ekkert að gerast.

Góðann daginn.
Nafn mitt er Baldur Styr Brynjólfsson og þetta er mitt blogg.

Fólk segir alltaf bætir oft við kveðjur sínar „...og hafðu það svo gott yfir hátíðirnar“ þegar hátíðin hangir yfir. Auðvitað er það tilgangurinn með jólunum að hafa það gott, að taka smá frí frá vinnu, sem flestir gera, og hafa tíma með sér og sínum. Það er tími til að hverfa frá streitu hversdagsins, taka sér smá hvíld frá því að halda samfélaginu gangandi og gefa sér tíma til að gera allt sem safnast hefur upp á listanum yfir hluti til að gera um leið og færi gefst til. Ef til vill eru margir með svona lista og hugsanlega er það vitneskja að hann muni haldast í bið í smástund lengur.
Líta má á nýtt ár sem gátt, lok inn í nýtt tímabil sem inniheldur daga, dagar sem innihalda tíma og tíminn sem safnast upp í raðir af núinu sem við upplifum í töluðum orðum. Einnig má líta á það sem áframhald tímaflæðis sem sem er afstætt á hina ýmsu vegu. Persónulega vill ég blanda þessu saman, fá uppskrift af áhrifasömu, nýbökuðu ári.

Nafn mitt er Bogi Snær Brjánsson og þetta er mitt blogg.

Nú, á þessu ári mun ég ætla mér hina ýmsu hluti, stóra smáa og hina litlu sem við gerum dagsdaglega, jafnvel án hinnar minnstu íhugunar. En það eru skemmtilegustu hlutirnir sem við förum við mis á í hversdagsleikanum. Ég er að fara að æfa með keppnisliðinu í hnefaleikum og fer væntanlega að æfa meira núna, oftar í viku. Eina vandamálið sem ég sé vaxa úr greipum mínum er tími minn og skipulagning á honum en ég sé þetta varla sem vandamál því að það er engan veginn mér ofviða. Ég veit að ég er gerður fyrir hina ýmsu athafnir, stórar sem smáar, og ekki halda að ég sé sá eini gæddur þeim hæfileikum. En ég er einn af fáum, alltof fáum, sem reyna að sækjast út í fleiri sálma. Það voru stóru nöfnin sem nafnlaus haldast meðal almennings, þau benda á sérhæfingu almúgans fyrir mesta gróðann í eigin buddu. Kapítalískt þjóðfélag virkar best á meðan þegnarnir nýta sína hæfileika með takmörkun og sætta sig við stöðnun samfélagsins eða hallandi voginni sem skilur að hina gnæftarfullu frá hinum allslausu. Hvað vilja krakkar verða þegar þeir verða stórir? Lögga, slökkviliðsmaður, geimfari, dansari, leikari, riddari, Ofurmenni!?  Það var Nietzche sem talaði um ofurmennið sem markmið sem allir ættu að aðhyllast, ef ekki misskilinn þá eiga menn að kanna sína eigin styrki með nýtingu í huga, andstætt síðasta manninum sem vill bara hafa það þægilegt. Það er rétt að heimurinn getur reynst gífurlegur að stærð og fegurð en hinn síðasti jaðar verður ef til vill ókannaður enn eftir áralengjur, hin síðasti jaðar gæti allteint verið okkar eigin fjarsjóður sem við felum jafnvel fyrir okkur sjálfum, sem við felum í okkar eigin huga og... sál?

Nafn mitt er Brimi Stefnir Bótólfsson og þetta er mitt blogg.

Ég er ennþá í hljómsveit og gengur vel að þróa þá hæfieika hvort sem það sé á æfingum í Reykjavík eður í heimahúsi. Hvort tveggja er afar gaman og ætlast ég til að geta mætt enn betur þegar ég útvega mér íbúð í bænum og fer í háskóla. En þangað til hef ég enn mikla ánægju á að slá á létta tóna með kynbræðrum mínum þrem. Mér er sagt að það sé mikilvægt að sinna því sem að ég hef ánægju af, og hver hefur ekki ánægju af félögum og góðri tónlist? Eins og er þá sé ég sjálfum mér ekki alltaf fært um að mæta en ég vona að það muni breytast allt í náinni framtíð og að ég njóti óverðskuldugrar umburðarlindar þangað til.

Nafn mitt er Bæron Sakarías Sóphaníasson og þetta er mitt blogg.

Ég get ekki sagt það nægilega oft; þetta ár er það allra besta sem komið hefur mína leið og fara þau batnandi. Það eru vitanlega hin átakanlegu atvik sem má rekast á er litið er aftur en sjálfsagt er að lifa og læra... aftur.

Nafni mitt er Björn Sævar Snæbjörnsson og ég á ekki heima hér.

Ég er hér með að taka mér tíma í að skrifa niður það sem enn komið er. Vikan er búin að vera mikil og finn ég varla tíma til að setjast niður nú til dags. Það er þó gaman því ég er að vinna og æfa, það á ekki alltaf að þurfa að slaka á. Blaut vika og ekkert meira sem ég vil segja um það, ekkert áhugavert nema ég er dottinn í það aftur að éta eins og svín. Það er ekki jafn gott og það hljómar þegar á lengdina er litið en það er hátíð, góð afsökun til að sturta niður öllu sínu erfiði fyrir nokkra sykurmola. En talandi um erfiði þá held ég að ég hafi aldrei verið með jafnmörg smásár á hendinni. Það er víst lítið gagn af hönskum sem eru rennandi blautir.

En eins og stendur er lífið fyllt af ákvörðunum. Í sífellu verður að velja og hafna, það verður aldrei nóg. En á vissum tímapunkti verður að sætta sig við að ekki er hægt að þóknast öllum. En það er einmitt það sem jólin snúast um, er það ekki krakkar?

Prófin voru góð. Náði öllu en hefði getað staðið mig betur. Þetta kallar á betri skipulagningu að minni hálfu á nýju ári. Velja og hafna, þannig gengur það fyrir sig.

Annars vona ég að allir vinir og vandamenn njóti tímanna sem liggja fyrir fremur en nokkuð annað. Ég ætla bara að hvílast. Dettur ekkert fleira í hug í bili.

Ég átti mér afar einkennilegan morgunn. Má segja skrítinn, þar sem skrítinn flokkast undir eitthvað óvenjulegt eða jafnvel skref frá hinu fyrirsjáanlega. Svo það sem ég geri eftir að ég fer í rúmið á milli 11:00 og 00:00 þá vakna ég og sé klukkuna 08:20, sem er þónokkuð seinna en ég ætlaði mér. Þá hefst ég handa við að útvega sjálfum mér morgunverð, sem var lokið af í stuttu bragði, og bregð ég mér fyrir framan sjónvarpsskjá í rúminu þar sem ég snæði hina ljúffengu máltíð. En þó var ég með þennan sting í maganum sem ég þótti geta lagað með því að borða meira, En eftir því meira sem ég borðaði þá varð jókst stingurinn enn frekar. Síðan byrjaði ég að tútna út og varð síðan svo stór að ég fyllti út herbergið mitt og sprakk....

Reyndar ekki, það er lygi. Það sem gerðist í raun og veru var að ég fer fram og átta mig á því að klukkan var bara 04:20, sem tók dálítin tíma til að melta, og ég áttaði mig ekki á af hverju ég væri þá ekkert þreyttur. Ég get alltaf fundið á mér þegar ég er búinn að sofa nóg og þetta var alveg nóg fyrir mig. Svo ég tek það að mér að fara bara að lesa, læra (það er nú prófvika) og dunda mér í tölvunni með stöku matarferðum fram, er ég læðist á tánum gegnum stofuna af ótta við að vekja mína ástkæru systur sem komið hefur sér fyrir á sófanum.

Hér er ég nú og klukkan er 10:48. Skólaefnið fyrir framan mig en ég eyði frekar tíma í að blogga... og ekki segja að ég hafi eitthvað betra að gera því að sú er ekki raunin. Ekki á þessum líðandi stundarbrotum. En það er alveg furðulegt hvað mér þykir mun erfiðara að læra undir þýskupróf heldur en Íslensku. Ekki því að hún er svo erfið heldur er hún bara mun óskipulagðari hjá mér. En ég reyni að standa mig. Auðvitað er ég einungis að segja þetta til að virðast vera fyrirmyndar ungur piltur sem tekru sig á í lífi og starfi, þá sérstaklega fyrir öðrum sem finna fyrir þeirri hvöt til að, örðu hvoru, spyrja mig hvernig gangi í skólanum. Auðvitað svara ég, með breiðasta bros á vör, mér gengur vel!

En ekki misskilja, það er ekkert að spurningunni. Þetta er hin sæmilegasta spurning ætluð til að koma kurteisislega inn á líf annarra rétt eins og hver heilsa og kveðja en í leið aðferð til að svala forvitni og finna mið á samræður ætlaðar til að auka tengsl vina og vandamanna en það er hinsvegar í svarandanum sem vandamálið liggur í. Alltaf mun svarið vera „vel“ því að ef það væri „illa“ þá væri þetta misheppnuð tilraun fyrir almannatengsl og spyrjandinn veit vart sitt rjúkandi ráð, hvað yrði hentugast að gera næst? En besta leiðin yrði án efa að láta sem svarið hafi verið jákvætt, klappa á bakið og segja „þú stendur þig, kallinn.“

En ekki trúa öllu sem þú lest á bloggsíðum. Þær eru vafasamt samansafn staðhæfinga sem ýmist eru sannar eður ei. Póst-módernískt verk en þó gefur það okkur svo gamansamt tækifæri á nánari kynni við þá er við viljum kynnast eilítið nánar í gegnum augu veraldarvefs, hvort sem viðkomandi veit af því eða ekki. Einnig er þetta ágætis fyrirbæri til að tjá sig án þess að þurfa að horfa framan í heiminn augliti til auglits. En eftir all þá ertu það sem þú bloggar.

Dimmt er fyrir dögun, Allir virðast vera að fljúga um og velta sér upp úr hinum þétta gáfupolli. Það virðast allir vera að hamast í skólanum í dag... nema auðvitað nemendurnir, þeir kvarta og kveinka yfir hversu mikið er að læra og hversu erfitt þetta er.

Það er auðvitað fólkið sem heyrist þó mest í, hinir láta lítið fyrir sér fara enda allklókir eftir sínu eigin höfði.

En þetta er svo erfitt, svo mikill þrýstingur, svo mikil streita en það sem mestu skiptir er að vera hamingjusamur því það er alltaf það sem skiptir máli, er það ekki?

Nei, því er ég ósammála. Ef að það væri hið óumdeilanlega markmið í lífinu að vera hamingjusamur þá væri það mjög einfalt mál. Það eru margar leiðir til að vera hamingjusamur. Sumar eru réttar en aðrar auðveldar og nær það ekki yfir markmiðið að vera hamingjusamur. Síðan er það spurningin um að hversu lengi á hamingjan að vara? Einmitt núna eða líka á morgunn kannski? Þar til ég dey?

Hamingja þar til þú deyrð hlómar fullnægjandi.

En er þá lausnin að deyja hamingjusamur semsagt? Að deyja þegar hamingju er náð eða kannski þegar heildarhamingju er náð? Ég held ég nái ekki að slá þessu við, svo hver er tilgangurinn þegar ég hef orðið það hamingjusöm/samur að nú er einungis hægt að slá slöku við?

Þú getur þá kennt öðrum að öðlast slíka hamingju í jafn gríðarlegu magni og hefur ásótt þig, ef slík er hamingjan og raun ber vitni. Kannski þú getir viðhaldið búti af þeirri hamingju og jafnvel endurupplifað hana í gegnum augu annarra.

En það er ekki jafn skemmtilegt að rembast út í ystu æsar að upplifa sjálfan sig í gegnum aðra. Nema þú sért þá að tala um að samgleðjast öðrum en það þykir mér eintóm þvæla.

Hví svo? Því þú ert ekki að fá hamingju sprautað beint í æð? Ég get sagt þér það að til eru hin ýmsu efni sem fáanleg eru til að dæla í æð og sleppa hinum fyrirferðamikla millihluta en ég get sagt þér það að það er engin hamingja, það er ekki þess virði til að deyja yfir.

Hvað er þá þess virði til að deyja fyrir, þegar út í þá sálma er farið?

Það er margt sem þú getur dáið fyrir; frelsi, ást, föðurlandið og hinar góðu breytingar sem varða ekki einungis þig. En það sem þú mátt aldrei deyja fyrir ert þú sjálf/ur og því fær engu breytt. Það er aldrei neinn greiði að fá að deyja þó að þú bíðir með eftirvæntingu. Það er aldrei nógu tímabært til að yfirgefa þá mold er þú ert borinn af, aldrei skal það vera þín ákvörðun því af jörðu skaltu aftur koma þó koma til þess eins að verða.

Svo það var Megas á sal í dag. Elska þegar skólinn þvingar menningu upp á varnarlausa nemendur sína enda var ég mjög áhugasamur. Reyndar var ég svo áhugasamur að ég skaust heim á leið. Ég ætlaði ekki að geta gert það samt vegna samvisku minnar, það eina sem kemur í veg fyrir heimsyfirráð að minni hálfu. Ég lævísislega dregst aftur úr röðinni sem myndaðist, endurminningar frá grunnskóla og jafnvel leikskóla, en mun ég fara? Ég hitti Birgi og Siggu sem eru á leiðinni út og þá er afsökunin komin. Ég hef ekkert á móti Megas og ég virði Jónas og vora íslensku tungu en tónlistin, ekki minn kaffibolli.

Ég hitti stúlku, stúlku í draumi

Hún virtist saklaus, það eru þær allar.

Ég sagðist heita Björn...

Hún sagði: „ég líka"

Ég sagðist heita Jón...

hún sagði: „ég líka"

Svo Jón Björn og Björn Jón

Dönsuðu í draumi annars

Dönsuðu taumlaust

Dansað án samhengis

Talan tuttuguogfjórir hefur nýja merkingu fyrir mér, hún er hin nýja þrjátíuogsjö en það er þó of lág tala miðað við meðaltal, en skal þó upplifun aldrei vera mæld í meðaltölum, ekki aftur því að við lærum af okkar mistökum. En þó eru það hinir enn óviti bornir sem leyfa sér að gera mistök og enn og aftur segir reynslan okkur hversu lítið þessi tala stendur fyrir í raun og veru. Ég tel það velta á vorum foreldrum og okkar eigin þráhyggju fyrir túlkun á raunverulegaþreytandileikanum í sjálfu mér. Ég fékk tilboð til að skera vorið í tvennt og þygg það með bestu lyst.

 

Til að svara okkar skylduköllum er að lifa í frelsi í okkar eigin skugga, til að skylda okkur til munaðar er að þreyja okkur til hinnar mestu óþreyju. Þrotið er í burtu, farinn og gleymdur.

 

Ég var að velta fyrir mér hvort að lögregluþjónar fái áhættuþóknun í starfi. Ég spyr einungis því um daginn var ég að vafrast fyrir óþreyjufullur í þreytu þeytandi um, þeytandi og leitandi um breytandi umhverfi. Vér vorum stöðvaðir við hið minsta og spyr viðkomandi þjónn laganna hvort að ökuþórinn sá arna væri fáanlegur upp í sína bifreið til yfirheyrslu. Voru þeir tveir á ferð og vill annar skína sínu ljósi inn í aftursæti reiðarinnar. Er spurður ansar hann því aðeins að það er fyrir sína eigin þágu þar sem að afsöguð haglabyssa eða skotvopn af minni getu gæti leynst undir setjanda eður setjandaviðtakanda. Hættan leynist á allra vitorði og ber að varast við návígi. En ekki þykir mér þó lítið til koma hversu hugaður viðkomandi þarf að vera miðað við augljóslega bilaða tilveru er við búum við. Ég spyr viðkomandi um tímann og til baka fæ ég tuttuguogþrjá löðrunga yfir tíu, er það nú hlessuborið, viðtakandi orðið!

 

Þegar ég sný aftur í mitt réttilega hásæti geðheilsunnar býst ég við eilitlum glaðningi frá huga mínum og viðkomandi. Hvar munu veggirnir fyrst bresta og hvers vegna þarf það að gerast í dag, við og við... og við og við, öll erum við eins innan við húðflögur sérviskunnar.

 

Ég vil ekki að þú lesir þetta því að nú er það væntanlega of seint. En ef þú getur hikað, hrópað og hindrað er þér velkomið að henda þér yfir, til og frá, það er ekkert sem ætlað er auga þess sem sér, visku hans er les og þó verður allt á vegi okkar. Hiklaust munum við þeyja saman. En nú ber bara að þegja saman.

Já, ég er sáttur.

 Það er kalt, allt vinnur hægar í kulda. Það er veður sem dregur mann niður. frost og mikill vindur, það gerist ekki verra fyrir mér en hvað veit ég? Ég hef bara búið á einu landi yfir æviskeið mitt. Það land er þó þekkt fyrir margbreytilegt verðurfar. Það var nú spurning að fara til Spánar fyrir jólin en ég held það sé ekki lengur í spilinu vegna óhjákvæmilegra hindrana. Sem er kannski eins gott, ég þyrfti þá að eyða heilmiklum tíma í ljósabekkjum til þess einungis að þjálfa húðina gegn sólinni, sem væri nauðsynlegt, og ég er ekki maður til að nenna því... ef mann má kalla.

Um helgina tókst mér að gera allt. En ég varði þó megninu af frítíma Laugardags til að keyra og það var gaman, bara ég og vegurinn... og svo auðvitað tónlistin. En síðan er það vetrarfrí næst, en það bíður upp á vinnu svo kannski það sé ekki öll von úti. Kannski er ég þá mannsefni eftiir allt. Ekki það að ég efist um verðugleika minn til þess heldur væri ég að draga guðdómleika minn í vafa. Og hvað segist þá um sjálfsálit mitt?

Ég er minn eiginn lærisveinn og minn eiginn lærimeistari. Ég læri af mínum mistökum og reyni að nýta þau sem best, er lífið tekur að líða tek ég minn sess í hásæti míns eigins huga.

Ef það er eitthvað sem einkennir sorg þá mun það mest líklega vera rigningin sem yfirgnæfir flest önnur tákn. Sígilt tákn fyrir sorg er rigningin, veðurfar þyngri tilfinninga sem tengja má ýmist við missi eður annars konar vanlíðan. Rigningin má ef til vill hreinsa hugann þegar þörf er á. En ég lít ekki þannig á rigningu, fyrir mér er rigningin einmitt hið andstæða. Rigning er tákn um nýtt líf og endurfæðingu fyrir mér. Þegar vatnið er tekið frá jörðu við uppgufun dvelst það í formi skýja sem varpa því frá sér á jörðina aftur á nýjan hátt og er því að skila jörðinni því sem er réttilega hennar.

Það var Hume sem sagði að sjálfið væri ekki til, að það væri einungis ferli hægir ekki á sér nægilega lengi til að geta fest sig niður. Öll okkar þekking er annaðhvort skynjanir eða hugmyndir. Samkvæmt því er ekkert ég og það er ekkert þú. Ég er að einhverju leiti sammála, ég hafði áður vel og lengi hugsað um það hvort hægt væri að segja það um einhverja grísku heimspekingana sem sögðu  allt annað, það er allt á hreyfingu og því stígur þú aldrei tvisvar í sama lækinn. Þó var upphaflega ekki verið að tala um manneskjur í þeirri meiningu. Það má vera svo en þó ekki ganga það langt að segja að í gær hittirðu mig en í dag hittirðu ekki mig því að þó að við séum í samansett af hinum ýmsu margbreytilegu frumefnum þá erum við gædd þeim gáfum til að hugsa og taka niður minni þó ekki nema að vissu marki. En þó neitaði Hume því algjörlega að það væri um einhvern kjarna að ræða heldur einungis tilfinningar ráðandi tíma. Og þó að við breytumst að mörgu leyti þá erum við aðallega um mannsævi að mótast og þróast, reyndar ég gæti ekki sagt að við nokkurntímann breytumst nema þegar við skiptum um líkama, en þó er það hafið yfir mína vitneskju og skilning.

Það er allt hringrás, allt sem við sjáum og skiljum. Við erum gangandi hringrásir, við mannaauðlindin rétt eins og aðrar auðlindir náttúrunnar og það eina sem dregur okkur niður er þegar Skilyrði hringrásarinnar eru trufluð og við getum ei haldið áfram. En inn í framtíðina erum við gangandi hringrásir.

Ég er alhliða, en ég er óháður

Ég er allt sem ég vil vera

En er ég allsgáður?

Hverjir eru allsháttar allsherjar?

Hvað er svalt? Hvað er kúl? Hverjum er það falið að ákvarða?

Vanalega er ég ákaflega á móti því að notfæra sér slettur í samfelldu máli. Mér þykir það mengun á voru tungumáli og býður því við að heyra það í Íslenskum bíómyndum eða lögum, þegar fólk er að tala saman en sérstaklega þegar ég les það á svart og hvítu. Er það hin viðurstyggilega blending tungumálana tveggja sem vekur upp mína fyrirlitningu eða er það tískan sem angrar mig. Ég er samt að einhverju leiti að ýkja þetta ástand mitt eða einungis að lýsa yfir hræsni minni því að ég einnig nota enskuslettur. Hvernig get ég mögulega afsakað það að það er allt í lagi hjá útvöldum einstaklingum frekar en öðrum?? Er það því að mér þykir það vægara tilfelli í daglegu máli eða því að ég reyni að nota óblandaðar setningar og því angrar það mig síður heldur þvert á móti? Er það því að það er aldurstakmark fyrir því hvenær það á að hætta að sletta saman tungumáli og öðru? Hvað sem það er þá afsakar það síður en svo hræsni mína.

En ég held þó að það sé fyrst og fremst áhugi minn fyrir faglegu máli og þá sérstaklega í rituðu máli. Stílar í Íslenskri tungu og fjölbreytt orðaval í samfelldum texta. Hugsanlega tengist það því að ég er farinn að hafa meiri áhuga á verkum Þórbergs Þórðarsonar, sá maður gat vel skrifað um allt sem honum datt í hug og var sá hugur fyrir mér nær ótæmandi viskubrunnur.

En til að koma mér aftur að ofangreindu efni: Hvað er svalt?

Er svalt að reykja? Svar: nei. Ástæða: það getur hver sem er gert það. Þó hef ég ekkert á móti reykingum, þrátt fyrir að vera hið félagslega hjálpartæki þá er það einkamál hvers og eins hvað hann/hún gerir við líf sitt. Það er bara ekki lengur þess virði að gefa hverjum orðu upp á svalleika fyrir að byrja að reykja. Fjöldinn eykst og það þarf að þrengja hópinn aðeins, vona að þið skiljið það.

Er svalt að fara í heljarstökk afturábak? Svar: já. Ástæða: Ég þekki ekki neinn sem að getur það og þætti mér það mikið til koma.

Óendanleiki er svalur, því það hef ég ekki enn öðlast hann... svo ég viti. Veit ég um einhvern sem að hefur lifað án enda? Já, að vísu, en allt bendir til um að líf þeirra muni enda, í okkar lífsins merkingu. En hver er ég að segja hvort að líf endi. Ég get ekki sagt að allt líf endi því að ég veit það hreinlega ekki svo að alhæfa yrði glæpur í mínum augum. Ekki það að ég muni fara í fangelsi eða vera sektaður á einn eða annan hátt heldur er það minn glæpur gegn mér. Eins og að borða alltof mikið nammi áðan og vera illt í maganum næstu 4 tímana. Ég sé þó ekki eftir því, það er sunnudagur og ég leyfi mér það alveg. Sunnudagur er glæpalaus dagur í huga %&$#/!. En það sem ég ætlaði þó í raun að segja er að alhæfingar eru vægast sagt vafasamar. Eins og sú að allt líf endar, ég hef enga sönnun fyrir því. Staðhæfing um staðreynd en svarið á ef til vill eftir að koma í ljós... Ég bíð spenntur. En er hægt að segja þá að allar alhæfingar séu rangar? Það er ekkert hægt að segja sem er algjörlega heilagur sannleikur í allri sinni mynd, orð og orðasambönd sem fylla okkur af hræsni við minnsta tilefni. Ekkert er víst en þó er aldrei hægt að segja að allar alhæfingar séu rangar því að það er þversögn, með því að segja að þær séu allar rangar væri einnig að alhæfa og félli ég fyrir mínum eigin fæti, fell á sverð mitt... nema í mínu tilfelli, á þessari öld, yrði það sennilega penninn sem ég félli fyrir. Nema það sé komið að því að breytra til og segja að lyklaborðið sé máttugra en penninn.

Ég ætla mér að fara að athafast með uppbyggjandi lausnir á daglegum vandamálum...

Á mínum yngri árum naut ég þess að iðka þá alkunnu íþrótt er fótbolti nefnist, iðkaði ég það sem tómstund að öllu mínu afli er svo virtist. Eoms og algengt var, og tíðkast enn, þá kepptum við drengirnir sameinaðir gegn öðrum bæjarfélögum í leikjum upp á sigur og var það allt gott og blessað á meðan að góður mórall var meðal manna.

Það sem ég elskaði að tækla mann og annan niður og koma knettinum inn fyrir stangir og í net andstæðinganna, með hvatningarorð þjálfarans að sjálfsögðu. Það eru þó orðasambönd sem snertu mig þó á óþægilegan stað líkt og kláði staðsettur á bakinu sem næst bara engan veginn til með mínum eigin mannlegu aðferðumen þau orð voru hvatningarorð þjálfarans sem enn þann dag í dag berast að mínum huga. Ekki það hafi ollið mér neinum andlegum skaða, vonbrigðum eða öðrum kvillum en fram að þeim punkti þá hafði ég staðið fast á þeirri skoðun að frá 0-100 væri innifalin öll geta, ekki einungis mannsins heldur allt sem kemst í snertingu við vora guðssköpuðu plánetu (með örfáum undantekningum stærðfræðinnar) og því var mér heldur betur brugðið í brún þegar ég var umbeðinn um að leggja mig fram 110% í fótboltaleik. Undrandi eins og ég var þá lagði ég miklar vangaveltur í það hvernig ég færi að því að taka saman alla mína mögulegu getu og gera jafnvel ennþá meira eða það sem mér er líkamlega um megn.

Ég hefði skilið það ef það væri 2 og 2 saman eða jafnvel ef það væri allt liðið samanlagt í 110% þá væri það einungis 10% á mann. Ég vissi strax að þannig yrði því aldrei háttað, ég er nefnilega alls ekki heimskur. Einn hefði ég getað bætt getu mína en bara að 100%, því á meðan að mælikvarðinn getur breyst þá gerir hámarkið það ekki.

Á meðan ég var að melta þetta nýja langsótta en stórmerkilega hámark sem mér var gefið og hafði komið mér vel að óvörum þá læddist það aftan að mér: Hvað ef að þjálfarinn í hinu liðinu væri að hvetja strákana sína í að leggja sig fram 120% í tilvonandi leik? Hvernig ættum við þá að eiga nokkra möguleika á meðan við erum einungis að keyra okkur áfram á fullu í 110% sem er okkar nýlega og óumdeilanlega hámark svo mikið sem við vitum? Að sjálfsögðu taldi ég okkur óvarða þeim möguleika að 120% væri gerlegt eftir þessa hugvekju mína um 110%. Sá fyrir mér eiginleika yfirborna mannlegum, leifturhraða nær ósjáanlegt með nöktu mannsauganu.

En þegar upp er staðið þá höfum við öll okkar ímyndunarafl og þá sérstaklega er við yngri erum, það hljómar bara stundum of kjánalega. Við höfum öll okkar eiginleika og já, við getum ræktað þá fram yfir okkar eigin getu eða það sem við teljum okkur geta. Það er sagt að hver vöðvaþráður eigi að geta haldið heilu tonni en við búum því miður ekki yfir þeirri vitneskju til að nýta þessa eiginleika. Þegar farið er fram á að við gerum meira en við teljum okkur geta þá á það að gera okkur gott því að það merkir að einhver trúir á okkur, jafnvel meira en við sjálf.

Það var rúm vika sem við dvöldum frá heimilum okkar, ég og mínir samferðamenn fórum til Danmerkur og þaðan til Þýskalands á hina ótrúlegu tónlistarhátíð sem er í Wacken. Ég fór með aðra hækjuna til stuðnings en ef það var eitthvað þá varð ég mun betri eftir því sem tímanum leið. En vanhæfni mín til að ganga verður þó ekki mér efst í huga þegar ég hugsa aftur heldur verða það allar þessar frábæru hljómsveitir sem ég sá, skemmtilega fólkið sem ég talaði við og góðu stundirnar sem ég eyddi með Heiðrúnu, Andra og Alexander í þessarri mögnuðu ferð.

Við byrjuðum á að fljúga til Kaupmannahafnar og fórum þar á hótel. Við fórum á strikið og í Tívolíið sem var bara frábært þar sem að ég hef ekki farið þangað í þrjú ár. Það var öskrað af gleði og kátínu en umfram allt hræðslu. Eignuðumst þessa fínu kunningja frá Noregi og Kanada sem voru vel að sér komnir í tónlist og voru einmitt á leiðinni á Wacken líka.

Það tók okkur hálfann sólarhring að ferðast frá Kaupmannahöfn til Wacken en þá var innifalið eins og hálfs tíma stopp við landamæraverslunirnar tvær. Það sem var aðallega sellt þarna var áfengi og sælgæti en það var ósköp fátæklegt úrval af öllu öðru. Síðan þegar komið var á svæðið þá var virkilega verið að reyna á okkur öll þarsem að við þurftum að ganga dágóðan spöl með allar birgðir ásamt tjaldi og bakpoki (svo ekki sé minnst á áfengi sem einhverjir telja ákjósanlegt . Það var mikil drulla en grasið var grænt og friður ríkti yfir ringulreið mannfjöldans.

Bestu hljómsveitirnar hafa án efa verið Dimmu Borgir, Immortal hvað mig varðar en það voru margar aðrar gæðahljómsveitir sem að við sáum og margar sem við sáum ekki. Allt svo yfirþyrmandi og þá sérstaklega fjöldinn sem var þarna. Trúi því að það hafi verið um 60-70 þúsund manns en það eru tölur sem ég heyrði, gæti verið meira, gæti verið minna. Það voru fjögur svið svo nokkuð ómögulegt að ná öllu en það voru þó stundir sem það var ekkert þess virði að sjá. Við fjögur höfum öll eytt gríðarlega miklu á markaðnum en þá aðallega í boli og geisladiska, það var mikilvægt að koma með heim sem flesta minjagripi! Það voru geisladiskar og hljómsveitarbolir í miklu magni.

Auðvitað er mikið meira til að segja frá en ég ætla ekki að fara út í fleiri smáatriði, leyfi Heiðrúnu að sjáum um það. Það var of gott veður þarna, enda sólbrunnum við öll í andlitinu og öðrum líkamspörtum. Ekki jafn mikil rigning og var búist við. Það gekk allt mjög vel og ég er kominn heim... í tölvuna.

Stay tuned for more stories of the Amazing Spider-schwine!